En we zijn weer een weekje verder.. De tijd vliegt om! Ik zit nu inmiddels officieel op de helft van mijn leven in Kenia, nog zo’n 3 – en een halve week te gaan. Alle dagen tot mijn afscheid zijn al helemaal (lekker westers) ingepland, kijk er erg naar uit om nog van alles te doen hier, wil zoveel mogelijk gezien hebben!

Vorige week hebben we nog snel een dagje strand meegepikt, alleen was het niet zo’n goed weer, het regende super hard! Omdat de straten vooral van zand zijn geeft dat lekker veel pratsj! De straten waren helemaal ondergelopen, met als resultaat dat ik maar de Kenianen na-aapte en dus: schoentjes in de hand en met de blote voeten door de modderpoelen heen! Heerlijk haha. Ondanks de regen hebben we wel nog lekker kunnen lunchen in de strandbar en skypen met het thuisfront!

Tijdens het skypen hoorde ik dat mijn lieve mama, met ondersteuning van de family en collega’s ruim 50 kinderschoentjes hebben ingezameld! Heel mooi, we zijn er zo blij mee! Heb echt een traantje moeten wegpinken toen ik dit goede nieuws hoorde.. Bij Blessed Camp zijn ze natuurlijk ook helemaal blij ermee en de afgelopen dagen heb ik ook meerdere malen moeten beloven om Mamma Chantel te bedanken: God bless her!! (Dit geldt natuurlijk ook voor alle anderen die meegeholpen hebben! ) De schoenen zullen overigens waarschijnlijk meekomen met vrijwilligers die 20-08 komen. Helemaal fijn, want dan kan ik er zelf ook nog bij zijn!

De kinderen hebben de afgelopen week allemaal toetsen moeten maken, zodat er een duidelijker beeld is van hun niveau. Wel is het zo dat de juf en meester hun gewoon corrigeren tijdens de toets. Wij zaten er dan ook echt bij van: ‘Uuuhm, dat is niet echt de bedoeling toch? ‘ Ach ja, beter iets dan niets. Woensdag waren alle kindjes klaar en heeft de teacher, met behulp van Doris en mij, de rapporten opgemaakt. Daarna kwamen alle ouders voor een officiële ceremonie en werden de kindjes even in de spotlights gezet. Heel leuk. Daarna heb ik ook nog ballonnen uitgedeeld voor de kids. (klein detail: Ze willen steeds een ‘lege’ ballon. Anders kan hij kapot springen en dat is zonde. Daarnaast kauwen ze dagenlang op de ballon! De laatste keer dat ik had uitgedeeld, hadden sommigen een week later nog steeds de ballon in hun mond.)

Daarna was officieel de zomervakantie begonnen. Deze duurt eigenlijk vier weken, maar de kinderen blijven net zo lief iedere dag komen. We hebben nu besloten de komende twee week helemaal vrij te hebben (afgezien van de Medical Day) en daarna kunnen de kinderen nog twee weken komen voor een ‘vrij’ programma. Dus een beetje leren en lekker veel leuke activiteiten. Daar maak ik overigens nog maar 1 week van mee, omdat mijn tijd er dan al op zit wegens een geplande safari. Lennard de teacher hebben we wel helemaal gelukkig gemaakt, met zijn twee weken vakantie! Het is al een paar maanden geleden dat hij zo’n lange tijd bij zijn vrouw heeft kunnen zijn. De hele dag heb ik hem horen zingen, zo vrolijk was hij!

Doris en ik hebben natuurlijk ook onze vakantiedagen ingepland, wanneer we geen Medical Program hebben. Dit weekend gaan we snorkelen met twee andere vrijwilligsters die we ontmoet hebben. Volgende week zullen we drie dagen in Mombasa zijn om te werken bij het APDK Centre (Centrum voor verstandelijk – en lichamelijk beperkte kinderen) en om Hallar Park te bezoeken. (Soort grote dierentuin) De week daarop hebben we ook iets leuks gepland: We gaan de school/kerk verven van Blessed Camp! Heel leuk, we hebben er erg veel zin in! Eerst een flinke schoonmaakbeurt (welke vooral in de handen van Doris ligt, in verband met de vele spinnen en creepy beestjes haha!)

Ook hierbij hebben we een mooie donatie ontvangen vanuit het thuisfront: Jo en anderen, bedankt!! Ik vind het echt fantastisch dat jullie allemaal zo mee leven en helpen met dit mooie dorpje.

Gisteren was Mary, die de Medical day leidt, ziek waardoor Doris en ik deze dag alleen hebben moeten draaien! Gelukkig weten we inmiddels wel wie welke behandeling nodig heeft en ging het heel goed! We zijn een goed team, Doris is een professional Jigger remover en ik doe de wondjes en verbanden etc. De jiggers verwijderen is niet zo mijn ding. Inmiddels kan ik er wel tegen en ik vind het niet eng, maar ik ben er gewoon niet zo heel goed in haha.

Alles loopt hier dus nog op rolletjes. Leuk is dat ik na vier weken echt de mensen ken nu, wat een vertrouwd ‘thuis’ gevoel geeft. De matatu drivers hoeven we niets meer te zeggen, of we nu in Mswambweni zijn of Ukunda. Ze weten wie we zijn en waar we naar toe moeten. Als eentje van ons alleen is vragen ze ook altijd even: ‘Where is youre sister?!’ En ook ken ik nu de meeste mensen van Blessed Camp. Ik vind het zo leuk om even bij zo’n hutje langs te gaan, om een babbeltje in het (voor mij beperkte) Swahili’s te maken. Ik kan inmiddels wel tot 10 tellen, wat goed van pas komt tijdens de chaos op school ;) Ook grappig is dat ik zelfs al een aantal keer dromen heb gehad die zich in Kenia afspelen en dus in het Engels.. Raaarr! We hebben nu trouwens ook een fiets tot onze beschikking. Heel grappig, deze stond hier nog van eerdere vrijwilligers. Gisteren begon het op de terugweg ineens heel hard te regenen en iedereen riep naar ons zo van:’Waarom fietsen jullie nu? Kom hier schuilen!’ Ons antwoord was natuurlijk: ‘We are from Holland, we are used to this!!’

Nou, dat was mijn update, tot de volgende!

Veel liefs,

Channie