And then the story ends...

Hallo allemaal!

Na 8 weken vol matatu's, Ugali en gabbage, handjes schudden,skypen, jiggers, mosquitos, spullen op het hoofd balanceren, Kiswahili leren, op en neer met de ferry, enge beestjes hier en daar, trosjes bananen en eieren halen bij het kraampje om de hoek, op de fiets naar Blessed Camp, geiten en koeien ontwijken, kleren op de hand wassen etc. etc. is het nu toch echt tijd om weer terug naar Nederland te keren!

Maar natuurlijk eerst een update van de afgelopen week!

De school is weer (onofficieel) begonnen! Dit wil zeggen, de leraar en wij waren aanwezig en de kinderen konden komen om een beetje te leren en veel te spelen. Er was een mooie opkomt, maar 9 van de 50 kinderen waren er niet! Doris verbleef een aantal dagen in Mombasa, dus er was genoeg werk voor mij om te doen. Medical day verliep prima, Mary is inmiddels ook weer helemaal back in buisness. Verder heb ik leuke creatieve activiteiten met de kids gedaan. Dit doen ze namelijk maar heel weinig. Na afloop mocht iedereen zijn prachtige tekening/kleurplaat met sticker mee naar huis nemen. Ook hebben we een hele leuke middag gehad, dankzij de Rabobank van vriendlief die heeeele grote ballonnen had meegegeven! Hier hebben we hele leuke spellen mee gedaan en de kinderen gingen helemaal uit hun dak!

Woensdag was dan ein-de-lijk de dag waar velen op hebben gewacht, shoe day!! ‘ Ochtends vroeg arriveerde Peter op Blessed Camp met de kofferbak helemaal gevuld met schoenen, schoenen, schoenen! Het zijn er uiteindelijk 74 geworden, ongelooflijk! Via deze weg wil ik iedereen die hier aan heeft meegeholpen bedanken namens: Peter Director, Peter Chairman, James, Lennard de teacher en natuurlijk alle kinderen! Dit is zo'n groots gebaar geweest voor hun, iets wat ze nooit zullen vergeten. Peter verwoordde het mooi door te zeggen: These kids woke up in the morning, not knowing that they would get their first pair of Shoes today. This gift will help them for their health, but also they know that they are not forgotten. People far away think of them en are willing to help them. Thats the most beautifull thing in the world.' De kindjes werden in groepjes, by size, naar binnen geroepen en ieder kindje heeft die dag een paar schoenen gekregen! Het is eigenlijk overbodig om te zeggen, maar het was een erg vrolijke dag. Ik zet een extra album op deze site, waar ieder kindje met zijn/haar schoentjes op staat! Kunnen jullie checken welk kindje jullie blij hebben gemaakt!

Donderdag heb ik voor de laatste keer meegeholpen tijdens het Medical Program. Omdat de kids twee weken vakantie hadden gehad, was het behoorlijk druk dankzij alle wondjes en jiggers. Wel goed is dat de voetjes van Kifundu alweer langzaam aan het verbeteren en dat het aantal jiggers in handen en voeten sterk verminderd is! Dus daar zijn we erg blij om... Tijdens de medical had ik wel nog een groot compliment gekregen van een van de ouderen, waarvan ik het been altijd masseer. Zij zei dat ze me niet als een mzungu ziet, door de manier waarop ik met ze om ga en ik met ze communiceer, ziet ze me als een van hun. Dat vond ik wel leuk om te horen!

Vrijdag. Vrijdag was een trieste dag; Dit was mijn laatste dag op Blessed Camp, wat dus betekend: afscheid nemen van al die lieve kindertjes. Ze hebben eerst een beetje les gehad, om vervolgens allemaal leuke dingen te doen. Te beginnen met: Alle nageltjes van de meisjes roze of rood lakken! Ze vonden het geweldig en ze liepen ook allemaal heel voorzichtig weg met hun handjes in de lucht. Hoewel de jongens binnen aan het knutselen waren, werden er toch een paar jaloers dus kregen ook zij mooie nagellak op! En toen wilden de dames van het naaiproject ook. En toen kwamen er nog allemaal jongedames die we helemaal niet kenden. Het nieuws van de nagellak verspreidde zich dus snel! Na nog lekker spelen was het tijd voor mijn afscheid. Dit begon eerst met een bedankje van de leraar en vele liedjes van de kindjes. Daarna was Peter Director aan het woord. Leuk was dat hij vroeg aan de kids: "Wat heeft Chantal allemaal voor jullie gedaan?'' Ze begonnen allemaal dingen door elkaar te roepen en toen opeens gingen alle voetjes, met ieder een mooi paar schoenen, de lucht in! Heel leuk. Daarna was ik aan het woord. Ik was een beeeeetje emotioneel vanwege alle mooie woorden, dus mijn speech was niet echt noemenswaardig. Maar natuurlijk heb ik de kids wel gezegd dat ik ze heel erg ga missen en dat ik hoop ze ooit nog eens te zien! Afscheid nemen is niet leuk, maar lolly's en toeters uitdelen wel! Daarna hebben we weer lekker zitten spelen en heel veel geknuffeld! En toen was het toch echt tijd om te gaan. De kinderen liepen, zoals altijd, weer helemaal mee tot de weg, terwijl ik het allemaal tot me probeerde door te laten dringen. Het is een heel vreemde gedachte dat er maar een kleine kans is dat ik deze geweldige kinderen nog eens zal zien, maar ze hebben allemaal een plekje in mijn hart gekregen!

De volgende ochtend (of zeg maar nacht, want ik functioneer echt niet optimaal om 05:00) stonden we helemaal klaar om op safari te gaan! Doris met de zaklamp op de kop, want het was nog hartstikke donker! Heerlijk die rust... We gingen met de matatu naar Mombasa- ferry, om daar over te steken en aan de overkant opgehaald te worden. Er ging nog een ander meisje mee, zij werkt in Mombasa. Na 3 uur rijden kwamen we bij het hartstikke grote park Tsavo East aan. Al snel spotten we de eerste dieren! Rond de middag gingen we naar onze accommodatie toe(Lion Hill Camp) om ons daar even op te frissen en te lunchen. Uiteindelijk bleek dat ons verblijf niet goed geregeld was (niet onze fout ;) ) waardoor we dus die avond niet in een lodge, maar een gewone kamer zaten en ik een bed moest delen. Het was allemaal mooi dus het maakte niet echt uit, maar het was wel jammer... De lunch was in ieder geval heerlijk. Daarna trokken we weer van 4 tot 6 het park in om uiteindelijk 3 van de Big 5 te spotten! Toen we terugkwamen op de kamer heb ik mijn ultieme geluksmoment ervaren: na twee maanden eindelijk een warme douche!! Zondagochtend waren we alweer vroeg uit de veren en om 7 uur gingen we weer op zoek naar de dieren! Deze keer in een ander park: Ngutu. De natuur en de beesten waren allemaal super mooi, al vielen we wel een beetje in herhaling... Het geweldigste wat ik die dag heb gezien: Een rennende giraffe. Al eens gezien? Nou het is hilarisch !! Het lijkt net alsof het in slow- motion wordt afgespeeld. De lodge (Ngutuni Logde) waar we die nacht logeerden was prachtig en had een mega uitzicht over het hele park, de olifanten liepen zo langs het balkon! 's Avonds na het avondeten gebeurde er echt iets schitterends; Een hele stoet olifanten kwam in het maandlicht voorbij gemarcheerd, gevolgd door een hele kudde buffels die allemaal voor de veranda in een grote waterplas bleven staan en dat allemaal onder een sprookjesachtige sterrenhemel!! Helaas krijg je zulke mooi momenten weer niet op de foto... Maandagochtend zijn we ook nog met de auto erop uit getrokken, echter veel beesten hebben we die dag niet gezien. We hebben ons wel uitstekend vermaakt in de auto, met een hoop flauwekul en gelach en ik weet zeker dat de driver en wingman heel blij waren dat ze na 3 dagen weer rust hadden! Welke beesten hebben we nu allemaal gespot: Heel veel olifanten, giraffes, 2 leeuwen (haast onmogelijk om te spotten, vooral met mijn ogen.. ) 2 cheeta's, gazelles, buffels, struisvogels, impala's, waterbucks, antilopen, bavianen, dik diks,roller birds, zebra's, everzwijnen, adelaren, uil, jakhals, coreybastard bird en een eekhoorntje!

Nu is het dinsdag, zet ik de laatste foto's erop en ga ik dadelijk voor de laatste keer voor mijn ouders koken! Morgen ga ik in de namiddag naar Mombasa toe om daar 's nachts de deur uit te gaan. Mijn vlucht vertrekt donderdagochtend om 05:30 en als alles volgens plan verloopt kom ik die avond om 17:45 op Dusseldorf aan! Ik heb maar korte overstaptijden, dus hopen dat alles goed gaat!

Ik kijk er erg naar uit, maar een ding weet ik zeker: Kenia is prachtig en ik heb een fantastische tijd gehad. Ik had het voor geen goud willen missen. Het is niet samen te vatten, ik zal het land, maar vooral alle geweldige mensen die ik heb leren kennen missen.

Bedankt voor het mee- reizen!

Veel liefs

Channie

10 reacties | Reageer

Verven @ Blessed Camp

Jambo Bwana!

Nou, het verven van het schoolgebouw is gelukt! Natuurlijk verliep niet altijd alles volgens plan, dus mijn aanpassingsvermogen is weer ietsjes vergroot...

Deze week hebben we weer het Medical Program alleen gedraaid, dus daar zijn we maandagochtend eerst mee begonnen.Plan was om dan in de middag het gebouwtje flink te poetsen. Echter, er kwamen allerlei ‘nieuwe' mensen met wonden waardoor we hierdoor al iets vertraging opliepen. En toen kwam Kifundu. Aangezien wij er de afgelopen week niet altijd konden zijn was het aan de oma om de verzorging bij te houden. Dit was dus overduidelijk niet gebeurd en het was werkelijk diep triest om te zien hoe erg zijn voetjes er uit zagen. Zo was het de afgelopen 5 weken nog nooit geweest en dan te bedenken dat het even de goede kant op ging! Ik was zo boos, we waren echt teleurgesteld. Ik heb dan ook iemand erbij gesleept die Swahili's en Engels spreekt en heb haar via die manier duidelijk uitgelegd dat dit onacceptabel is en dat het niet kan zijn dat wij de enigen zijn die hem verzorgen, wij blijven hier ook niet altijd. Sawa sawa, ze begreep het allemaal. We zijn benieuwd. In ieder geval, de schade was te erg en wij konden er ook niets aan doen. De Jiggers stapelden zich weliswaar op, aangezien ze geen weg door de grote klonten dode huid konden vinden. Dus op naar het ziekenhuis. Na lang wachten, Kifundu was zo zwak dat hij de hele tijd op mijn schoot heeft liggen slapen, konden we eindelijk bij een dokter terecht. Deze had DE oplossing tegen Jiggers. Dit bleek exact hetzelfde middeltje te zijn waar we al vijf weken mee werken! Dit geloofde de dokter niet dus we moesten hem daarmee behandelen. Het enige wat we met dit ziekenhuisbezoek nu bereikt hebben is dat het jochie pijnstillers heeft en dat de dokteren de grond in Blessed Camp gaan bestrijden tegen Jiggers.

Dinsdag waren we dan ook helemaal klaar voor een positieve en productieve dag! We waren lekker vroeg bij Blessed Camp, alles gepoetst, om vervolgens ruim een uur te wachten totdat de verf arriveerde. Maar goed toen hebben we lekker hard doorgewerkt en hebben we alle muren 2x met Primer gedaan. Peter was al helemaal onder de indruk en vond het toen al super mooi!

Woensdag zijn we eerst naar het ziekenhuis gegaan om daar de dokter op te halen om naar het huisje van Kifundu te gaan. Ze hadden een mengsel van Chloor en water wat de Jiggers dood zou maken. De sprayer werkte natuurlijk weer niet, dus ze hebben het met bladeren in het huis en op de grond geslagen. Ja dat is ook een manier;) Nu maar hopen dat het werkt! De dokter beloofde ons dat hij nog vaker zou komen en ook bij het schooltje. Na dit gebeuren zijn we naar het schooltje gegaan en hebben we de muren met de kleuren geverfd, wat heel mooi is geworden! (Al zeg ik het zelf) Heerlijk om even twee dagen aan een stuk flink door te werken. Overigens hadden we wel veel toeschouwers wat toch wel erg op onze zenuwen begon te werken. Hier in Afrika vinden ze verven niet zo belangrijk, alleen als het noodzakelijk is en dan doet een professionele schilder het. Ze vonden het dus bijzonder fascinerend dat twee (vrouwelijke!) wazungu aan het verven waren! Ze konden dan ook makkelijk een uur naast je staan met open mond alle bewegingen die je maakt volgen. Nou, de eerste dag was het wel grappig, maar na 20 van deze figuren heb je het wel gehad! Ik werd er bloed nerveus van haha! Het eindresultaat is in ieder geval erg mooi geworden en Peter&Peter zijn er erg blij mee! Ze zeiden dat ze nooit meer weg wilden en in dat gebouwtje bleven

slapen haha. Fijn dat ze tevreden zijn. Ook waren ze heel erg verbaast dat het zo snel af was en hebben we ook de vraag gekregen waarom we niet kletsten onder het werken. Nou, beste Kenianen: Op deze manier krijg je je werk op tijd af ;)

Donderdag hebben we weer Medical day gehad en het gebouwtje fijn gepoetst en de puntjes op de i gezet!

Anyway als alles volgens (aangepast;) ) plan verloopt wordt de buitenkant van het gebouw ook nog in orde gemaakt! De afgelopen week zijn er ook vensters geplaatst wat erg mooi uit ziet! Alles moet in ieder geval voor maandag af zijn, want dan komt Lennard de teacher terug na zijn 2 weken vakantie! Hij was maar een beetje op de hoogte van de plannen dus hij zal (hopelijk) steil achterover slaan van verbazing! Het zal in ieder geval een leuke dag worden, want de kids zijn ook erg nieuwsgierig!

Wij hebben in ieder geval het weekend vrij zodat we lekker kunnen relaxen. Dit is ons laatste vrije weekend (volgend weekend safari) dus ook onze laatste kans om voor een laatste keer naar de 40 Thieves bar in Diani te gaan (Afscheid nemen van de lekkere Crêpes ) en nog een dagje Mombasa.

See ya next time,

Liefs Channie

6 reacties | Reageer

Wasini Island, APDK en de bios

Nou, ik heb er een paar uurtjes aan besteed, maar alle foto’s staan nu eindelijk op de pagina dus ben weer helemaal up to date! Nu alleen nog de bijbehorende verhaaltjes natuurlijk!

Zondag ben ik samen met Doris en twee andere vrijwilligsters op pad gegaan om te gaan snorkelen. Mamma Jane & baba Allan hadden een privé matatu voor ons geregeld die ons voor de deur ophaalde en rechtstreeks naar bestemming bracht... ideaal! Aangekomen bij Wasini Island werden we in een boot vol toeristen geplaatst , hmm we waren niet de enigen met dit idee dus? Wel waren wij de enigen op de boot die niet zo’n mooi oranje ‘All-  inclusive bandje’ om hadden haha. Vervolgens hebben we ruim een uur gevaren en heel veel mooie dolfijnen gezien dus daar boften we mee! Iets minder was wel dat de halve boot ongeveer zeeziek was en je soms maar beter naar je voeten kon blijven kijken, omdat er toch wel wat mensen over de boot hingen!  Toen waren we op de plek waar we konden snorkelen en dat was echt prachtig. Midden op de zee en heel veel mooie vissen. Daarna gingen we door met de boot naar Shimoni waar een lekkere lunch klaarstond om vervolgens een privé tour te krijgen over het eiland. Onze chauffeur was een kennis van onze ‘ouders’ en wilde ons graag rondleiden. Grappige opmerking van hem: ‘Ja, we hebben hier heel veel kinderen, omdat we geen elektriciteit hebben he! Zodra het donker is, duikt iedereen zijn bed in!’  

Maandag was Mary van het Medical Program nog steeds ziek  dus dit hebben wij weer met zijn tweetjes gedaan.  Wat is het toch heerlijk om flink door te werken! Dat is misschien nog het enige waar ik nog aan moet wennen; dat alles hier zo langzaam gaat! De mensen lopen ook zo verschrikkelijk sloom, het verbaast me dat ze niet omvallen! Maar goed, de Medical liep weer goed. Alleen het ging niet zo goed met een bewoonster van BC. Zij is al aardig op leeftijd en was erg zwak. Ze liep even de hoek om, maar kwam kruipend terug. Ze kon niet meer lopen van de zwakte en al haar gewaden waren afgegleden, waardoor ze dus halfnaakt over de grond kroop. Dat beeld was zo diep diep triest.  Ik heb haar toen,na even bijkomen, samen met een andere bewoner van BC naar huis gebracht. Inmiddels gaat het wel al iets beter met haar, gelukkig. Ondanks dit waren we alsnog vroeg klaar en zijn toen meteen naar Mombasa vertrokken. Daar hebben we samen met Peter Chairman door de stad gelopen en Fort Jesus bekeken.

Dinsdag zijn we naar het APDK Centre (Centrum voor verstandelijk – en lichamelijk gehandicapte kinderen) gegaan om daar alles te bekijken en mee te helpen. We waren er heel erg van onder de indruk, positief maar ook geschokt. Positief was hoe goed alles daar geregeld was, zeker in vergelijking met Blessed Camp. De kids krijgen 3x per dag te eten, er wordt iedere dag goed gepoetst (ivm de vele incontinentie) en er werken goed opgeleide mensen. Dit was dus een erge meevaller, ondanks dat zij natuurlijk ook nog het een ander kunnen gebruiken. Wat ik erg moeilijk vond waren de achtergronden van de kids. Heel veel hadden klomvoetjes, waterhoofden en verdraaide benen. Bij de fysiotherapie leren ze met behulp van stokken en aangepaste schoenen weer lopen, wat natuurlijk erg moeilijk is! Het komt vaak voor dat ze recht vooruit op hun gezicht vallen wat dus ook die dag gebeurde. De arme jongen zat helemaal onder het bloed en had een tand in zijn lip. Ook was er een meisje zonder benen. Dit dankzij de burgeroorlog. Haar benen zijn toen afgezaagd en haar ouders zijn vermoordt. Nou, dan moet je wel even slikken. Daarna mochten we aanwezig zijn bij het spreekuur van de dokter die elke week komt. Deze komt oorspronkelijk uit Duitsland en dat was wel te merken! Meteen van start, lekker westers. Na 1,5 waren dan ook al van ongeveer 20 patiënten de diagnoses gesteld. Heel leuk om bij te wonen.

Na deze indrukwekkende en leerzame middag, was het tijd voor ontspanning. Op aanraden van andere vrijwilligsters hebben wij een bezoekje gebracht aan de enige bioscoop in Mombasa! Eerst hebben we HEERLIJK gegeten bij een Italiaans restaurant, dat naast de bios lag. Brushetta’s, salade Caprese, Foccacia, lasagne,  karafje wijn en cake met warme chocosaus toe! Niks mis mee ;) Helaas was er erg weinig keuze aanbod, waardoor we noodgedwongen naar Harry Potter moesten kijken. (als extra toetje natuurlijk popcorn!) Hier zijn we allebei niet zo’n fan van en ik ben dan dus ook bij de film in slaap gevallen. Wat ik wel een absolute topper vond en de avond voor mij helemaal leuk maakte: Voordat de film daadwerkelijk startte, kwam er opeens megagroot de Keniaanse vlag in beeld en heel hard het volkslied. Iedereen in de zaal ging staan  zodat ze konden bidden tijdens dit gebeuren. Neem het me niet kwalijk, maar het was hi-la-risch !! Het was de 2,60 voor de film helemaal waard;)

Woensdag waren we naar Hallar Parc gegaan. Dit is een soort dierentuin in Mombasa. Dit was leuk omdat veel dieren ook losliepen, zoals de 100 jaar oude schildpadden. Verder hadden we een goede gids die ons de nodige dingen heeft bijgeleerd. Toen we het hele park bekeken hadden zijn we op ons gemakje weer teruggekeerd naar Msambweni. Het was heel fijn om na 3 dagen weggeweest te zijn weer thuis te komen haha. Jane &  Allan vonden het ook erg stil zonder hun 2 daughters.

Verder hebben we ons gewoonlijke programma een beetje gevolgd en gisteren hebben we de hele dag aan het zwembad van een hotel gelegen. En dat was toch wel erg lekker! We moesten echt even zonnen, want ik ben nog veel te wit na bijna 2 maanden in Afrika!! Vanochtend zijn we de kerkdienst van Blessed Camp gewees, helemaal leuk om mee te maken!

En morgen starten we dan eindelijk met het verven van het BC- Gebouwtje! Na veel gediscussieer over de kleuren, is de verf gehaald en kunnen we aan de slag. De kleuren worden lichtblauw (van Action Minestry) en oranje (omdat wij dat praktisch vonden ivm al het stof en zand.) We kwamen er niet echt uit dus nu hebben Peter&Peter besloten dat we het dan allebei doen! Nu maar hopen dat het mooi wordt….

Volgende week het eindresultaat op foto!!

Veel liefs,

Channie

6 reacties | Reageer

Hallo allemaal!

6 reacties | Reageer

New (long) story

Hallo trouwe lezers!

Wat blijft het toch leuk om al die reacties van jullie te lezen. Hoewel ik nu toch wel helemaal gewend ben aan het Keniaanse leven, krijg ik alsnog een oppepper van al die lieve berichten!

Nou, ik zal maar gewoon weer bij de Medical Monday beginnen. Kifudu draagt zijn schoenen constant en is er heel trots op! Hij komt met een grote glimlach aan gerend en weet al precies hoelaat het is als hij ons ziet lopen met het teiltje vol verzorgingsspullen. Het is echt een beetje zijn momentje geworden, hij krijgt een warme douche en ik prop hem vol met koekjes, haha. Alleen mijn liga's zijn nu op, dus moet maar snel iets anders verzinnen. Vrijdag was het namelijk van: ‘Chantel, sweetie???' Het is zo'n lief knulletje, maar ondanks dat de wonden aan zijn voeten en handen sterk aan het verbeteren zijn, gaat zijn ‘algemene' gezondheid toch achteruit. Hij is heel zwak, heel mager en gaat van vermoeidheid midden op de dag slapen. Heel triest, maar waarschijnlijk/hopelijk krijgt Kifudu een aangepast voedingsprogramma, zodat hij hopelijk snel weer op krachten komt en blijft!

Dinsdag had ik een beetje een Offday. Ik voelde me erg futloos, geen energie en erge pijn aan mijn rug/nek/schouders. Zelf denk ik dat dit komt doordat hier alles zo Pole Pole (Langzaam) gaat. Ik ben, lekker westers, eraan gewend om de hele dag door te werken, maar hier gaat alles rustig aan. En dat vreet energie haha! Maar goed, ik ben die dag eerder naar huis gegaan en heb twee dagen ff rustig aan gedaan om wat meer energie te krijgen. Inmiddels voel ik me ook weer prima gelukkig.  Overigens heb ik die dag wel nog een Jigger ontdekt in mijn hiel! Ons werd steeds verteld dat het voor deze beestjes (zandvlooien) 72 uur duurde voordat het in je lichaam kwam, dus als je iedere dag schoenen draagt en je voeten wast heb je geen probleem. Nou niet dus..  Jane heeft hem er dus uitgesneden met een mesje en toen is maar weer gebleken wat voor een mietje Chantal is ;) En dat terwijl ik die kids hetzelfde aan doe, maar die moeten er iets van 10 verwijderen!

Tevens hebben we een erg goed gesprek gehad met Peter & Peter ( twee organisatoren van Action Minestry) Zij wilden graag onze visie horen, gericht op de mogelijkheden van Blessed Camp, het onderwijssysteem en het medische programma. Dit is een zeer nuttig gesprek geweest en ze stonden dan ook open voor nieuwe ideeën, heel goed. Zelf vond ik het heel grappig hoe goed ze naar ons luisterden, maar ook hoe goed ze alles notuleerden! Vb: We hadden het over de zandvlooien en wondjes van de kids, waarop ik (best droog) zei: ‘Als alle kinderen schoenen hebben is een groot deel al geholpen!' Waarna ik Peter (nog droger) letterlijk zie opschrijven ‘Find Shoes.'  Als het allemaal toch zo gemakkelijk kon zijn! Toch hebben we veel goede plannen samen kunnen bedenken, waaronder de volgende: De kindjes kunnen een keer per dag hun handjes op school wassen. Nu werd het idee geopperd om ervoor te zorgen dat ze dan ook hun voetjes kunnen wassen. Dit zou veel schelen, in verband met de Jiggers! Dit idee werd dan ook goed ontvangen en ze begonnen met plannen voor een systeem om dit te realiseren, super.  Ook hebben we bedacht om een soort verzamelpunt te maken in Nederland, waar allemaal kinderschoenen naar gebracht kunnen worden. Zo kunnen deze beetje bij beetje naar Kenia mee gebracht worden! 50 schoentjes en that's it. Zo eenvoudig kan het (bijna) zijn! Overigens heb ik trouwens ook weer even (gemiddeld zo'n 20 keer per dag) een reality check gehad. Lennard de teacher is een fantastische man die met heel veel motivatie en geduld elke dag weer naar school komt om de kindjes weer iets bij te brengen. Zijn familie woont allemaal in Mombasa, maar hij woont nu dus ook in Blessed Camp. Toen we spullen bij de ‘Store' (hier liggen alle spullen voor de Medical en de school) gingen halen, hoorde ik dat dat het huis van Lennard is. Ter verbeelding: Dit is een kamer van 4 bij 3 (I guess) met een kookgasbom( haha geen flauw idee hoe die dingen heten), een matrasje op de vloer en een jas op een nageltje aan de muur. Dit waren de enige spullen die ik van hem kon ontdekken, aangezien de hele ruimte gevuld was met alle spullen voor de school en Medical. Ik heb een enorm respect voor deze man die zijn familie de hele week mist en elke dag naar zijn kamertje terugkeert, allemaal voor de kinderen !!! Ongelooflijk.

Vrijdag vertrokken tevens twee andere vrijwilligers, nadat ze alle kids hadden getrakteerd op cake en limonade ! Wat een fantastisch gezicht om ze allemaal zo te zien smikkelen. 's Avonds was de beurt aan ons. Toen zijn we gaan uit eten bij de strandbar 40 Thieves, hele leuke tent en een gezellige avond gehad. Degene die me goed kennen weten natuurlijk dat ik erg erg erg van eten hou en aangezien je daar ‘westerse pot' krijgt, ging ik helemaal los! Dus na mijn cocktails, knoflookbroodjes, gemarineerde kip met friet en Crêpes met chocoladesaus en ijs ging ik natuurlijk met vette buikpijn naar huis! Echt Chantal, zelfbeheersing !!!

Vandaag zijn we (Jane, Doris en ik ) gaan shoppen in Mombasa! Ons streven was : zoveel mogelijk ‘Afrikaanse spulletjes' kopen haha. Jane kent natuurlijk alle goede plekjes en zorgde er maar al te goed voor dat ze ons niet te veel zouden laten betalen! Zodoende zit ik nu in een ‘echte' Afrikaanse omslagrok dit verhaal te typen. En weer genoot ik van die rust toen ik weer terug was in Msambweni, we waren uitgeput!! We zijn toch wel ruim twee uur onderweg naar de stad, met matatu's en de Ferry. Dat was ook weer een verhaal apart. Hoeveel mensen kun je op zo'n ding stoppen?! Als je nog niet claustrofobisch bent, wordt je het daar wel ! We stonden ook nog helemaal achteraan, zo'n twee meter van het water af en er is natuurlijk geen rekje of iets. Dus we vroegen aan iemand van: ‘Is this safe?' Ze antwoordde doodleuk: ‘No, it isn't.' Nou, oké handig dat je het even weet!

En that was last week ! Morgen ga ik naar het internet café om weer nieuwe foto's erop te zetten..

Veel liefs en tot snel,

Channie

19 reacties | Reageer

New (little) story

12 reacties | Reageer

Jambo Wzungu's !

Hallo allemaal !

Hoe is het daar in het wonderschone Nederland??

Hier in Kenia gaat alles zijn gangetje en begin elke dag steeds meer te wennen aan de omstandigheden hier.. Het eten gaat nog wat moeizaam, maar mijn spaghetti vorige week was erg geslaagd, dus dat ga ik lekker iedere week 1x maken ! Het reizen met de matatu heb ik inmiddels ook wel onder de knie, maar dat neemt niet weg dat ik echt een hekel aan dit vervoersmiddel heb gekregen ;) Doorgaans passen er zo'n 14 mensen in, maar ze blijven doorgaan tot zo'n 10 mensen meer, en ja dan is de comfort ver te zoeken....

Donderdag heb ik voor de keer meegewerkt bij het Medical Program in Blessed Camp. Dit was heel boeiend, maar ook erg triest om te zien hoe somige mensen rondlopen.. De meeste kinderen kunnen zelf met een mesje de jiggers (zandvlooien) verwijderen,  ik heb het gelukkig nog niet bij iemand moeten hoeven doen want het zag er erg pijnlijk uit! Een jochie had zijn hele voet voet aan de onderkant open door de jiggers. Zo triest, er zaten er plekken/gaten van ruim 4 cm ! En vervolgens moest daar ook nog in gesneden worden, erg akelig. Bijna alle kindjes hadden keine wondjes, welke ik moest ontsmetten dus dat was wel oke om te doen voor de eerste dag ;) Daarna ook nog de volwassenen met Lepra moeten helpen, door bijvoorbeeld met een dikke creme benen in te smeren(beetje massage haha) of antibiotica in de wonden te doen en schone verbanden aan te leggen. Al met al was het een behoorlijk indrukwekkende ochtend, erg leerzaam, maar bovenal zeer triest!

Gisteren ben ik naar Mombasa geweest, naar Gnomongo Village. Hier kun je alle verschillende stammen van Kenia en hun gebruiken bekijken, heel erg boeiend! Je neemt in een kijkje in hun hutjes, ze leggen vanalles uit (in hun eigen taal hihi, maar er was een goede gids) en de traditionele dansen deden ze voor. Heel grappig en leuk om te zien, totdat ik zelf  mee moest doen..... haha toch leuk! Daarna ook nog in de stad Mombasa geweest, maar daar ben ik geen favoriet van geworden, veeeeel te druk en zo veel herrie en verkeer. Was blij dat ik weer op de ferry zat, richting mijn dorpje..

Vandaag ben ik naar het strand geweest, waar ook een leuk barretje ligt. Dit is erg westers dus je bent voor de verandering niet de enige blanke en lekker westers eten!! Hmmm, dus daar heb ik even genoten van een pizzaatje en een biertje ;)

Het weekend is dus snel voorbij gegaan! Morgen is weer Medical Program op Blessed Camp (2x per week) en de rest van de dagen zal ik weer op het schooltje werken.. En hopelijk weer een leuke nieuwe  activiteit bedenken voor het weekend!

De foto's erop zetten is toch meer werk dan ik had verwacht, but I am working on it!

Heel veel liefs

Channie

15 reacties | Reageer

The first days in Msambweni !

Jambo, lieve allemaal !

Wat leuk om jullie berichten te lezen na deze paar dagen in mijn uppie !  Ik zou zeggen; ga daar vooral mee door ! ;)

Nou, inmiddels zijn we alweer zo'n vier, vijf dagen verder dus ik zal proberen om zo goed mogelijk te beschrijven wat ik de afgelopen dagen heb gedaan.

Zaterdag (tijdens mijn overnachting in Mombasa) heb ik niet meer veel gedaan, afgezien van een autotour 's avonds door Mombasa, zijn met mijn gastmoeder en broer op dat moment. Ik vond het leuk om  de stad te zien en het huisje uit te zijn. (dit was een soort appartementje boven een houtzagerij, dus de rust was ver te zoeken. Ik voelde me hier ook niet zo op mijn gemak) Het ritje was leuk, we gingen bij familie op bezoek, afgezien van de vele bijna dood-ervaringen! Het verkeer in Mombasa is een ramp en ik snap dan ook werkelijk niet hoe ik dit rit heb overleefd. Op een tweebaans weg rijden gemiddeld 6 Matatu's (Kleine busjes, het meest gebruikte vervoersmiddel), 5 fietsen, 10 mensen te voet en nog wat geiten, karren etc etc. Zeer apart. Nadat we bij de familie waren geweest, de mensen zijn heel gastvrij en vinden het heel leuk om een blanke te ontmoeten, heb ik mijn eerste eten van die dag gehad, soort oliebol met bruine erwtjes? Ik kreeg die dag geen hap door mijn keel, maar uit beleefdheid...

De volgende ochtend vertrokken we vroeg naar Blessed Camp, waar ik heel erg naar uit keek! Weg uit die drukke stad.. Peter Director en Peter Chairman (2 organisatoren) brachten me met de auto/ferry. Ik vond het heel spannend en bij alle hutjes dacht ik: 'Nee please niet' of 'Mwoa dat gaat wel!' Na een ritje van 1,5 uur ongeveer kwamen we dan in Blessed Camp en het zag precies uit zoals op de foto's ! Op dat moment was de mis bezig dus schoven we aan in het gebouwtje dat zowel kerk/school/verzorgingsplaats en eetplaats is. Heel leuk was het om deze mis te zien en de mensen swingden de pan uit! Daarna gingen we Mamma Jane en Pappa Allan, mijn gastouders, ophalen. Ik was erg benieuwd, maar ze zijn ontzettend aardig en vinden het heel leuk dat ik er ben. Tegen iedereen die ze tegenkomen zeggen ze ook:' This is our Dutch daughter, Chantel.' Heel leuk. Het huisje is prima om deze twee maanden te wonen. Natuurlijk is het geen luxe, maar ik heb wel een toilet en douche (Heeeeel koud!) Bij mijn eerste gezin had het niet echt een douche, maar een straal koud water. Dus dat was schepjes van mijn handen maken en dat zo snel mogelijk over mee heen gooien haha. Grappig is dat het gezin een plastic eettafel, en allerlei huishhoudelijke mankementjes heeft, maar wel een Plasma TV ! Ik vond het hilarisch toen ik dit zag, duidelijk waar hun prioriteiten liggen ;) Het huisje ligt ook aan het strand, waar ik erg blij mee ben. Het is hier heel rustig wat soms erg prettig kan zijn. Samen met de twee Peters hebben we nog wat gedronken en had Peter een mooie toespraak voor de gastouders en mij gehouden dat ze zo blij zijn met onze hulp. Heel mooi.

De rest van mijn eerste dag heb ik het rustig aan gedaan en mijn kamertje ingericht. Ze hadden een feestmaaltijd bereid omdat ik er was, Pilau. Dit is een soort pikante rijst, met rundvlees en salad. Waarvan ik netjes een bordje heb opgegeten ;)

Maandag begon mijn eerste werkdag binnen Blessed Camp. Een andere vrijwilliger zou me ophalen om samen te gaan, zodat ik wist hoe ik met de matatu moest reizen. Echter, dit was misgegaan waardoor uiteindelijk (3 uur later!) een Keniaans mannetje voor de deur stond, met zijn brommertje, om me te brengen. Natuurlijk heb ik eerst Jane gebeld om dit checken, maar het kon geen kwaad. Aangekomen in het dorp vonden de kids mij als Mzungu (blanke) heeel interessant en al snel hingen er 10 kids aan mijn armen en benen en allemaal handjes die mijn gezicht en haren aanraakten. En toen zag ik de eerste blanken sinds twee hele dagen! Het was heel apart om overal als 'Jambo Mzungu, Habari' aangesproken te worden (Hallo blanke, hoe gaat het) Daar heb ik kennis gemaakt met andere vrijwilligers. We hebben toegekeken hoe de les werd gegeven en zelf ook met de kids aan de slag geweest, adhv krijtbordjes. Het Schooltje is pas vanaf april dit jaar geopend, maar ze hebben toch wel al het een en ander bereikt. Echter, het niveau verschil is heel verschillend en ze zitten met drie klasjes in een ruimte, dus dat schept heel veel onrust en chaos. Tijdens de lunch kregen we een bordje met boneniets aangeboden. Dit is voor de kinderen hun enige maaltijd op de dag. Ik voelde me erg bezwaard omdat ik dit met lange tanden stond te eten, terwijl die kids honger hadden. Dus begon ik mijn bordje te verdelen wat bij nader inzien niet zo slim was, want iedereen rende op me af om nog een lepeltje te krijgen. Heel triest om mee te maken. Na de lunch gaan de kinderen naar huis dus mijn dagen op Blessed Camp duren ong van 8uur tot 2uur. Daarna moet ik een stukje lopen, matatu nemen, stukje lopen en dan ben ik weer thuis. Het gebied waar ik verblijf heet Msambweni, dat is onderverdeeld uit verschillende gebieden. Mijn gastouders wonen bv in Maembe (Mango), en Blessed Camp ligt in Tumbe. Aan het strand geniet ik even van een sigaretje, maar mijn pogingen om te relaxen daar zijn tot nu toe steeds mislukt. Iedereen wil een praatje maken en komt gewoon naast je zitten. Over het algemeen vind ik dit wel oke en ook leuk, maar het is altijd twijfelen of diegene te vertrouwen is.

's Avonds ben ik altijd thuis met Jane en Allan, maar er komt heel vaak bezoek langs. Veel mensen weten dat er een mzungu is en willen even gedag zeggen. Ook ben ik al bij een paar mensen thuis geweest, waar ik altijd heel hartelijk word ontvangen. Jane doet ook erg haar best en zal me deze week meer informatie geven over Leprosy ( Jane is een nurse ) en wilde me een keer mee nemen naar een bevalling ! Haha, zo doe je nog eens iets anders. Ben benieuwd of dit ook daadwerkelijk gebeurd.

Ik neem steeds beetje bij beetje mee van die spullen die iedereen me heeft meegegeven naar de school. Het beestje van de spullen paste allemaal in mijn koffer en ik en de kids zijn er heel blij mee. Dus bij deze nog allemaal heel erg bedankt! Vandaag hebben we een parcours gemaakt die de kindjes moesten afleggen, met een ballon vast. Ze vonden dit heel leuk en natuurlijk kregen ze allemaal ballonnen mee naar huis! Ook de teacher, Lennard, vond het heel leuk en bedankte me ervoor.

Ik zit nu in Ukunda, waar ik kan internetten en ga dalijk met de matatu door naar Diani om daar naar Diani, om naar een 'westerse' supermarkt te gaan want: ik kook vanavond spaghetti voor mijn 'ouders' (Sorry pap en mam, ik ben jullie niet vergeten hoor !! Jane vroeg ook 'How is Mamma Chantel doing? Chantel is now so far away from her , hihi )

Nou dat is een beetje mijn verhaal van de afgelopen dagen. Ik probeerde om het niet heeeeel lang te maken, maar dat is bij deze mislukt!

Ohja, de foto's volgen nog! Heb er al heel wat gemaakt, maar ik ben het kabeltje vergeten;)

Heel veel liefs and we keep in touch!

Kwaheri xxx

7 reacties | Reageer

Volgende pagina »